Το πολισμικό μας προφίλ...

Η κλειστή πόρτα
του Δημήτρη Σεβαστάκη*

Χτύπησε την πόρτα. Το άβαφο κόντρα πλακέ είχε μεγάλους λεκέδες - πιθανόν από χυμένο φραπέ. Σιωπή. Άναβε το κτήριο από τη φρικτή αθηναϊκή ζέστη του Ιουνίου. Κατέβηκε στον τρίτο όροφο. Στον δεύτερο. Κανείς. 11 το πρωί, έπρεπε κάποιος να βρίσκεται στα γραφεία. Τίποτα. Έφυγε κουρασμένος με την αίτηση στο χέρι. Γραφεία διεύθυνσης επαγγελματικής εκπαίδευσης. Κάτι τέτοιο. Είχε ήδη υποβάλει βιογραφικά και αιτήσεις πρόσληψης σε όλα τα ιδιωτικά σχολεία, τις δημόσιες και ιδιωτικές σχολές, στα ΙΕΚ, Τεχνικά λύκεια κ.λπ. Πάντα υπήρχε ένας ξάδελφος ή κουμπάρος γραμματέως ή γιος διδάσκοντος ή φίλος του κόμματος και προσλαμβάνονταν στη θέση του. «Αφήστε μια αίτηση και το βιογραφικό σας και θα σας ειδοποιήσουμε». Ποτέ και κανείς δεν του είχε τηλεφωνήσει. Ποιος λέει ότι αυτό το εργασιακό μοντέλο είναι προϊόν της κρίσης; Από τη δεκαετία του '90 που περιγράφω το (αυτοβιογραφικό ) περιστατικό, το ίδιο συμβαίνει - με μεγαλύτερη ένταση σήμερα. Θα μπορούσα, όμως, να τιτλοφορήσω το θέμα «Η κλειστή πόρτα». Όλα κλειστά, κατάκλειστα, αν πήγαινες απ' τον κανονικό δρόμο. Έπρεπε να πας από κάποιον. «Πήγαινε βρες τον Κώστα και πες του ότι έρχεσαι από μένα. Θα του τηλεφωνήσω κι εγώ».

Ένα κλειστό σύστημα ορίζει τι θα κάνεις στη ζωή σου, αν θα βρεις δουλειά, με τι χρήματα, με ποια κανονικότητα. Δεν είναι απλώς θέμα καπιταλισμού, είδους καπιταλισμού, αναπτυξιακής οδού κ.λπ. Η αναπαραγωγή της ευνοιοκρατίας, οι αμοιβαίες δουλείες, οι αλληλοεξυπηρετήσεις και αλληλεξαρτήσεις. Πάντα «τα δικά μας παιδιά», τα οποία επιλέγουν τα «δικά τους παιδιά» και πάει λέγοντας. Ακόμα κι η Αριστερά, τηρουμένων των αναλογιών, επηρεάστηκε (και βόλεψε). Πώς απάντησε η χώρα στην κρίση, ακολουθώντας αυτό τον δρόμο, τον δρόμο του «κολλητού»; Πώς αναπτύχθηκε; Πώς ενσωμάτωσε το κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε.; Πώς διαπραγματεύτηκε την Κοινή Αγροτική Πολιτική; Τι συνδικαλιστικό κίνημα διαμόρφωσε; Τι είδους συνεταιρισμούς; Πόσο φιλολαϊκή και δημοκρατική είναι η δημόσια διοίκηση; Ποιο είναι το πολιτικό πρωτόκολλο που κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο; Φαντασία, ποιότητα ή κοινότοπες ηλιθιότητες;

Ξέρουμε τις απαντήσεις. Δεν λέω ότι για όλα φταίνε τα πολιτικά γιουσουφάκια, αλλά επιμένω στη θεματολογία γιατί αν μια χώρα ιεραρχεί τις ίδιες τις συμβολικές και κυριολεκτικές επενδύσεις της, δηλαδή τα εκπαιδευμένα παιδιά, τα ταλέντα, τα αστέρια της με τον τρόπο της οικογενειακής, φιλικής, τοπικής, πολιτικής εύνοιας, τότε η χώρα δεν διαθέτει στοιχειώδεις ιεραρχικούς μηχανισμούς. Δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά καλού - κακού, αποδοτικού - ξεπερασμένου, λειτουργικού - ανασχετικού, τίμιου - ανέντιμου.

Η χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανή σκέψης, πολιτικής δικαιοπραξίας, παραγωγής. Θα λειτουργεί σαν σαράβαλο, ασανπλαζ από σκραπ. Έτσι όπως συνέβη τόσες και τόσες δεκαετίες και εξακολουθεί να συμβαίνει. Γκρίνιες. Απελπισίες; Μπα.
Αυτό το αισχρό και επίμονο φαινόμενο, εφόσον αποτελεί πρόβλημα -και είναι πρόβλημα, όλοι το καταλαβαίνουν-, τότε η ίδια η κοινωνία μας οδηγείται σ' έναν αρχαϊσμό: Αυτό που έχει να λύσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι εξόχως Μη αριστερό και πρωτίστως Μη υψηλό. Είναι ένα κληροδότημα που περιέχει καί τον κληροδότη και τον κληρονόμο. Είναι ένα σπίτι-φάντασμα που υποδουλώνει, είναι το αραχνιασμένο και ισχυρότατο απότοκο του πολυετούς συστήματος, που θα δημιουργήσει τις τεράστιες αδράνειες, τα μπλοκαρίσματα, τα φρένα. Διαθέτει η Αριστερά τη διορατική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης; Ναι. Έχει αποφασίσει να συγκρουστεί με τις αντιδραστικές δομές οπισθοφυλακής, που μάλιστα ξεπερνάνε (και μασάνε) τους κυβερνητικούς, τους σαμαράδες και τους βενιζέλους; Αυτό τον πηχτό χυλό των στενών κομματόσκυλων των δικτύων από «κολλητούς»; Έχω την εντύπωση ότι μόλις ένα κείμενο, ένα άρθρο, μια ομιλία, πλησιάζει ή αγγίζει το σημείο G του συστήματος, κάνει πίσω ή φεύγει στην αοριστία.

Είναι όμως πολύ απλό στον εντοπισμό. Κάποιος που βλέπει ένα ταλέντο και το πετάει έξω από ανασφάλεια, είναι αντίπαλος. Κάποιος που λειτουργεί με κολλητούς, είναι αντίπαλος. Αυτός που δεν αγγίζει τις στρούγκες τις τρυπωμένες στα σπλάχνα της διοικητικής πραγματικότητας, είναι αντίπαλος. Αυτός που δεν αποκλείει (γιατί είναι ξάδερφος) το λαμόγιο που πουλάει φούμαρα στο Δημόσιο, είναι αντίπαλος. Όχι εχθρός. Αντίπαλος. Πιο αόρατος από τον Σαμαρά. Πιο άηχος απ' τον Άδωνη. Πιο αναίσθητος απ' όλους μαζί. Γιατί τα λέω αυτά; Λείπουν τα ταλέντα από τη νέα πραγματικότητα; Δεν αξιοποιούνται τα αστέρια; Ακριβώς αυτό. Περιθωριοποιούνται. Και όχι μόνον.

Το υπόδειγμα που επιβιώνει είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το γεγονός ότι αυτό διδάσκεται και παραδειγματίζει. Το γεγονός ότι ένας νέος πρέπει να αναζητήσει «έναν τάδε για να πάει στον δείνα», το ότι πρέπει να μεταμφιεστεί (ή, φευ, να γλύψει), να προαπωλέσει την αξιοπρέπειά του, γιατί νιώθει ότι πρέπει να περάσει διαρκείς εξετάσεις συμμόρφωσης. Και μόνο αυτό καταστρέφει κάθε προοδευτικό εγχείρημα. Η καμαρίλα έχει κατοίκους και αναπαραγωγούς. Και η οριακή στιγμή της χώρας και του λαού απαιτεί καθαρό αέρα κι όχι παραγοντίσκους και αυλικούς.

ΥΓ 1. Άλλωστε η ιστορία το 'χει δείξει. Ο δούλος είναι ο πρώτος που θα στραφεί εναντίον. Αν πρόκειται δε και για εγωπαθή δούλο (ναι, αυτόν που δεν μπορεί να εννοήσει τον εαυτό του αποκλίνοντα και επιλέγει τη δουλεία ως όχημα ένταξης), τότε είναι βέβαιον ότι εγωπάθεια, ανασφάλεια και δουλεία θα είναι το φαρμάκι.
ΥΓ 2. Γκρινιάζω ελπίζοντας.

Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ

ελληνική δημοσιογραφία: να τους χαιρόμαστε..!

Η παγκόσμια δημοσιογραφία συγκλονίζεται από μια σημαντική διαρροή: η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) έδωσε στη δημοσιότητα μέρος των 28.000 εγγράφων που αποδεικνύουν τη συστηματική φοροαποφυγή δισ. ευρώ από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου. Ανάμεσά τους η EFG Eurobank (της οικογένειας Λάτση) και η Wind… αλλά αυτό δεν θα το διαβάσετε σχεδόν πουθενά

Εδώ και καιρό συζητάμε για την ποιότητα της ελληνικής δημοσιογραφίας αλλά η κατάσταση που παρουσιάσαμε σήμερα, Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, κάποια στιγμή θα μελετάται ως case study για το πώς μοιάζει ο πάτος της.

Υπάρχει ήδη ένα άρθρο  που εξηγεί με κάποια στοιχεία την υπόθεση LuxLeaks (εδώ link για το άρθρο από το διεθνές TPP) αλλά έτσι και αλλιώς η συντακτική ομάδα του TPP ετοιμάζει ένα ουσιαστικό αφιέρωμα που αξίζει να διαβάσετε. Μέχρι τότε όμως διαβάστε αυτό:

Το σκάνδαλο σε μια παράγραφο

Αυτό που αποκαλύπτει σήμερα το ICIJ μέσω των συνεργαζόμενων με αυτό ΜΜΕ ανά τον κόσμο (δυστυχώς το TPP δεν έχει το status των ΝΕΩΝ, τα οποία ανέλαβαν τη διερεύνηση του ελληνικού τμήματος) είναι μια τεράστια υπόθεση φοροαποφυγής, στην οποία ενέχονται εκτός από πολυεθνικές και ισχυρά πολιτικά συμφέροντα. Πρόκειται για ένα νόμιμο σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οι εταιρείες μπορούν να πετυχαίνουν ξεχωριστές συμφωνίες με κράτη προκειμένου να έχουν ειδική φορολόγηση. Το ICIJ σήμερα αποκάλυψε ότι οι αρχές του Λουξεμβούργου μέσω ελεγκτικών εταιριών έκαναν συμφωνίες με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο προκειμένου να μεταφέρεται στο Δουκάτο η φορολόγηση των κερδών των εταιριών, νόμιμα, απλά... και εντελώς ανήθικα, αφού ουσιαστικά οι μεγάλες εταιρείες με αυτό τον τρόπο δεν φορολογούνται στις χώρες που δραστηριοποιούνται.

Πόσο μεγάλο είναι το σκάνδαλο

Σύμφωνα με τους ερευνητές του ICIJ, το σκάνδαλο είναι τεράστιο αφού τα ποσά για τα οποία μιλάμε είναι σχεδόν 2 φορές όσο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Ελλάδας, ενώ η φοροαποφυγή υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια ευρώ.

Ποιες εταιρείες αφορά το σκάνδαλο στην Ελλάδα

Μέχρι στιγμής από τη δημοσίευση των εγγράφων έχουν αποκαλυφθεί οι συναλλαγές 5 εταιρειών ενώ έχει προγραμματιστεί η δημοσίευση για άλλες 4 (7,10,12 και 30 Νοεμβρίου). Οι εταιρείες που εμπλέκονται είναι:

1. Badcock & Brown
2. EFG Group
3. Macquarie Group
4. Olayan Investments Company Establishment
5. Weather Investments

Η EFG Group είναι ένα διεθνές ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα με έδρα τη Ζυρίχη που ελέγχεται από την οικογένεια Λάτση ενώ η Weather Investments έχει τον έλεγχο της Wind Hellas. Η Olayan ήταν υποψήφια στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις ενώ έχει ποσοστό και στην Chipita. Είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό για τον Αστέρα Βουλιαγμένης με συνεργάτη τον Κωνσταντακόπουλο αλλά δεν επιλέχθηκε τελικά. Η Badcock & Brown έχει επενδύσει στην Ελλάδα σε αιολικά πάρκα.

Είναι δηλαδή σαφές ότι μιλάμε για εταιρείες με τεράστιο κύκλο εργασιών που παίζουν στα υψηλότερα κλιμάκια της οικονομίας της χώρας.

Ποιες άλλες εταιρείες έχουν αποκαλυφθεί παγκόσμια

Μέχρι στιγμής από τα συνεργαζόμενα με το ινστιτούτο ICIJ μέσα έχει αποκαλυφθεί ότι:

• Οι Pepsi, IKEA, AIG, Coach, Deutsche Bank, Abbott Laboratiories και περίπου ακόμα 340 εταιρίες έχουν κάνει κρυφές συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου που τους επιτρέπουν να φοροαποφεύγουν στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται.

• Η PriceWaterHouseCoopers έχει βοηθήσει πολυεθνικές εταιρείες να ολοκληρώσουν τουλάχιστον 548 συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου από το 2002 μέχρι το 2010. Αυτό το κρυφό σύστημα έχει βοηθήσει τις εταιρείες μέσω ενός πολύπλοκου φορολογικού συστήματος να γλιτώσουν δισεκατομμύρια φόρων. Οι οικονομικές αρχές του Λουξεμβούργου έκλειναν γραπτές συμφωνίες με τις επιχειρήσεις.

• Πολλές από τις κρυφές συμφωνίες εκμεταλλεύονται διεθνείς συμφωνίες μεταξύ κρατών που επιτρέπουν τα ειδικά φορολογικά καθεστώτα, όπως αυτό που ισχύει για το Λουξεμβούργο.

Που πήγε η είδηση, οεο;

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ακόμα ουρές του σκανδάλου, καθόλου αμελητέες. Την πρώτη και σημαντικότερη θα μας επιτρέψετε να την κρατήσουμε για λίγο ακόμα μέχρι να δημοσιεύσουμε τις αμέσως επόμενες ημέρες το μεγάλο μας αφιέρωμα. Η δεύτερη λέγεται ελληνική δημοσιογραφία... ή μάλλον η έλλειψή της.
Την αποκάλυψη έκαναν τα ΝΕΑ. Στην ένθετη φωτογραφία αριστερά μπορείτε να δείτε τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε η εφημερίδα του κυρίου Ψυχάρη να δημοσιεύσει αυτή την παγκόσμια αποκλειστική είδηση (είναι το κουτάκι πάνω αριστερά). Δεν θα βρείτε φυσικά ονόματα εταιριών. Ωστόσο να δώσουμε έναν πόντο στην εφημερίδα που πήρε μέρος στην έρευνα και τελικά έπαιξε το θέμα. Ας πάμε όμως παρακάτω και ας επιλέξουμε το εντελώς ανακριβές σύστημα της Alexa για να δούμε πώς έπαιξαν το θέμα στις πρώτες τους σελίδες οι 10 πρώτες ιστοσελίδες* της χώρας μας:

1. Το Zougla.gr έχει την είδηση των Luxemburg Leaks και ρεπορτάζ 900 λέξεων αλλά αναφέρει μόνο τις εταιρείες που δεν δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Καμία αναφορά σε Eurobank, Λάτση ή Wind.

2. Το Protothema.gr δεν έχει καμία αναφορά στο σκάνδαλο. Έχει όμως διαφήμιση της Wind.

3. Το Newsit.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά στο LuxLeaks. Έχει επίσης διαφήμιση της Wind.

4. Το tro-ma-ktiko.blogspot.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά. Περιέργως όμως έχει μια τεράστια διαφήμιση της Eurobank (Να υποθέσουμε δηλαδή ότι δεν είναι ανώνυμο το blog και μπορεί να κόβει τιμολόγια;)

5. Το κραταιό και έγκυρο in.gr... Επίσης ούτε μία λέξη στην πρώτη το σελίδα για το LuxLeaks. Διαφήμιση Wind: Παρούσα!

6. News247.gr... καμία αναφορά, καμία διαφήμιση (πώς θα τη βγάλει την HuffPost;)

7. Το NewsBomb.gr επίσης δεν έχει καμία απολύτως αναφορά και επίσης σχεδόν καμία διαφήμιση (όλοι σαν το TPP έχουν καταντήσει).

8. To iefimerida.gr δεν έχει καμία αναφορά στο θέμα και έχει διαφήμιση Wind και Eurobank στις δύο πρώτες θέσεις.

9. To NewsBeast.gr επίσης χωρίς καμία αναφορά και επίσης με διαφημίσεις Wind και Eurobank.

10. Capital.gr δεν έχει καμία απολύτως αναφορά στο σκάνδαλο και έχει διαφήμιση Eurobank.

 Χωρίς κανένα ακόμα σχόλιο.

Πηγή http://www.thepressproject.gr/article/68866  

«για την ανασυγκρότηση της Ο.Σ.Τ.Ο.Ε.»

Συνάδελφοι, Σύνεδροι,

Η κατάσταση που βιώνουμε, ως συνταξιούχοι και πολίτες, αυτής της χώρας είναι γνωστή. Με την πρωτοφανή 53μηνη μνημονιακή πολιτική, δικαιώματα και κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα, έχουν πλήρως ισοπεδωθεί. Η ανεργία έχει φτάσει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και το μέλλον των παιδιών μας είναι πλέον ανύπαρκτο… Μόλις χθες, πληροφορηθήκαμε τις νέες δυσμενείς ρυθμίσεις που έχουν συμφωνηθεί με τους δανειστές για: 1. Την ενοποίηση των διαδικασιών απονομής και καταβολής σύνταξης σε ένα Φορέα και ένα Ταμείο μισθωτών, με εν δυνάμει λειτουργία μηχανισμού πλήρους ισοπέδωσης κύριων και επικουρικών συντάξεων και 2. Τις αλλαγές στα εργασιακά σε σχέση με την ύπαρξη και λειτουργία των πρωτοβάθμιων σωματείων και Ομοσπονδιών, την αποδυνάμωση της δυνατότητας κήρυξης απεργίας και την επαναφορά του  Λοκ άουτ των εργοδοτών.

Συνάδελφοι, Σύνεδροι,

  Σε αυτές τις συνθήκες, αντί η πλειοψηφία να ασχοληθεί με αυτά τα θέματα και να οδηγήσει την ΟΣΤΟΕ σε ένα ΕΝΩΤΙΚΟ συνέδριο ουσιαστικής αγωνιστικής ανασυγκρότησής της, εμμένει σε παλιές πρακτικές, ενός περιχαρακωμένου καρεκλοκεντρικού – παραταξιακού «συνδικαλισμού», που πρωτίστως ενδιαφέρεται για την συνέχεια της ύπαρξής του και στις νέες συνθήκες. Στην πράξη διευκολύνει, αν δεν υπηρετεί συνειδητά, την κυβερνητική πολιτική των μνημονίων και της αφαίμαξης μισθωτών και συνταξιούχων. Έτσι, το λογικό αίτημα των συνέδρων της ΕΤΕ, να συζητηθεί αυτοτελώς το ζήτημα της  ισοτιμίας και της διαφάνειας των εισφορών των Μελών της ΟΣΤΟΕ, μετετράπη σε λόγο διαρκούς μετάθεσης του  33ου συνεδρίου και διαχωρισμού της ΟΣΤΟΕ στο εσωτερικό της. Αντικειμενικά, αντί ενός συνεδρίου που θα συσπείρωνε τους συνταξιούχους, σε κάθε περίπτωση την επόμενη του συνεδρίου θα είμαστε ακόμα πιο αδύναμοι. Παράλληλα, και η επιλογή της ηγεσίας του ΠΑΜΕ, να αποχωρήσουν οι δυνάμεις του από την ΟΣΤΟΕ, αντικειμενικά είναι μια  αρνητική εξέλιξη, που καθιστά ακόμα πιο δύσκολο το έργο της  αναγκαίας ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΟΣΤΟΕ. 

 Συνάδελφοι  Σύνεδροι,

Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό, σύνεδροι από διαφορετικούς χώρους  και  διαφορετικά  σχήματα  και  με  διαφορετικές  «πορείες»,  σας καλούμε να ενισχύσετε το ψηφοδέλτιό μας, δίνοντας από κοινού τη μάχη της ανασυγκρότησης της ΟΣΤΟΕ. Με τη συμμετοχή μας στα όργανα της ΟΣΤΟΕ, στόχο έχουμε να συμβάλλουμε στην καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν προκύψει σε όλους τους χώρους των Τραπεζών, αλλά και την προκήρυξη το συντομότερο ενός νέου ΕΝΩΤΙΚΟΥ συνεδρίου με τη συμμετοχή όλων των συνταξιούχων, από όλους τους χώρους μικρούς ή μεγάλους. Για μια ισχυρή και αγωνιστική ΟΣΤΟΕ

Οι Σύνεδροι του ψηφοδελτίου «για την ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΟΣΤΟΕ»

Φιλιώ Γκαβαλιτζούδη, Νίκος Δέλκος, Κώστας Ευσταθίου, Μαρία Ζάχου, Γιάννης Λάιος, Κώστας Ξανθόπουλος, Γεωργία Σουλελέ, Αλέξης Χριστοφιδάκης.

 

 

Να τους χαιρόμαστε: Τίτλοι τέλους για ασφαλιστικό & εργασιακά

Σε “υπερταμείο” μετατρέπεται το ΙΚΑ

Το... ελληνικό σχέδιο αναμόρφωσης του ασφαλιστικού συστήματος και τις προωθούμενες οριζόντιες και κάθετες διοικητικές ενοποιήσεις που θα εφαρμοστούν ώς το τέλος Δεκεμβρίου και θα αλλάξουν άρδην τον ασφαλιστικό χάρτη της χώρας, αναλύει, μιλώντας στην «Κ», ο υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, Γιάννης Βρούτσης...
Ανοίγοντας τα χαρτιά του ώρες πριν από την έναρξη της τελευταίας, κρίσιμης, αξιολόγησης από την τρόικα των δανειστών, ο κ. Βρούτσης δίνει έμφαση στην οριζόντια διοικητική παρέμβαση στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, επισημαίνοντας ότι θα αποτελέσουν το βασικό όχημα για την οριστική αναμόρφωση του ασφαλιστικού. Σύμφωνα με τον υπουργό:

• Θα ενοποιηθούν οι κομβικές διαχειριστικές λειτουργίες όλων ανεξαιρέτως των Ταμείων, σε ενιαίους, ισχυρούς μηχανισμούς.
• Θα υπάρξει ένας ενιαίος μηχανισμός είσπραξης εισφορών και ένα κέντρο απονομής συντάξεων, ενώ
• Εως τον Μάρτιο του 2015 όλα τα λογιστήρια των Ταμείων θα είναι διασυνδεδεμένα, προκειμένου σε πραγματικό χρόνο να γνωρίζει κανείς τα οικονομικά για το σύνολο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Αυτό που δεν λέει ξεκάθαρα ο υπουργός, το περιγράφει όμως με λεπτομέρειες, είναι ότι ακόμη και αν δεν υπάρξει καμία ενοποίηση Ταμείων, το σύστημα θα είναι ενιαίο, διοικητικά και λειτουργικά. Οπως αποκαλύπτει βέβαια, θα υπάρξουν και κάθετες παρεμβάσεις.

Υπερταμείο το ΙΚΑ
Συγκεκριμένα, το ΙΚΑ θα μετατραπεί σε υπερταμείο, καθώς θα ενταχθούν σε αυτό τόσο το επικουρικό των μισθωτών, ΕΤΕΑ, στο οποίο έχουν ενταχθεί στο σύνολό τους τα επιμέρους επικουρικά, όσο και όλα τα ταμεία πρόνοιας και εφάπαξ. Αντίστοιχα, στο ΝΑΤ θα ενταχθούν τα ταμεία πρόνοιας των ναυτικών. Ανεξάρτητα, θα παραμείνουν τα ταμεία κύριας ασφάλισης των εμποροβιοτεχνών - επαγγελματιών (ΟΑΕΕ), των ανεξάρτητα αυτοαπασχολουμένων (ΕΤΑΑ), ο ΟΓΑ καθώς και το ταμείο των δημοσιογράφων (ΕΤΑΠ-ΜΜΕ).
Ο υπουργός Εργασίας υποστηρίζει επίσης, πως οι συντάξεις δεν κινδυνεύουν, δίνει μια πρώτη... γεύση από τις αναλογιστικές μελέτες των Ταμείων, δηλώνοντας ότι οι δαπάνες δεν αυξάνονται πάνω από το 2,5% του ΑΕΠ, από σήμερα έως το 2060, ενώ χαρακτηρίζει την πρόσφατη νέα ρύθμιση ληξιπρόθεσμων χρεών τελευταία και καλή ευκαιρία για όσους θέλουν να συμμορφωθούν.

Στα εργασιακά, τέλος, κλείνει την πόρτα σε κάθε ενδεχόμενο νέων παρεμβάσεων, επισημαίνοντας ότι μόνο οριακές βελτιώσεις μπορεί να γίνουν, καθώς έχει ολοκληρωθεί ένα σημαντικό μεταρρυθμιστικό έργο, ενώ τάσσεται υπέρ συγκεκριμένων αλλαγών στον συνδικαλιστικό νόμο, κυρίως στα σημεία που είτε έχουν ξεπεραστεί είτε καταστρατηγούνται.

Πηγή: Καθημερινή της Κυριακής