Στην πολιτεία που έγινε πορνείο...

Οι ποιητές ξέρουν καλύτερα...

Στην πολιτεία που έγινε πορνείο
μαστροποί και πολιτικιές
διαλαλούν σάπια θέλγητρα... 

Γιάννης Σταύρου, Πορτρέτο Γιώργου Σεφέρη, μικτή τεχνική

Γιώργος Σεφέρης
Θερινό Ηλιοστάσι
Γ΄

Κι όμως σ’ αυτό τον ύπνο
τ’ όνειρο ξεπέφτει τόσο εύκολα
στο βραχνά.
Όπως το ψάρι που άστραψε κάτω απ’ το κύμα
και χώθηκε στο βούρκο του βυθού
ή χαμαιλέοντας όταν αλλάζει χρώμα.
Στην πολιτεία που έγινε πορνείο
μαστροποί και πολιτικιές
διαλαλούν σάπια θέλγητρα·
η κυματόφερτη κόρη
φορεί το πετσί της γελάδας
για να την ανεβεί το ταυρόπουλο·
ο ποιητής
χαμίνια του πετούν μαγαρισιές
καθώς βλέπει τ’ αγάλματα να στάζουν αίμα.
Πρέπει να βγεις από τούτο τον ύπνο·
τούτο το μαστιγωμένο δέρμα. 

Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι δημόσιοι ψεύτες

Άρθρο του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Από τη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης αυτό που παρακολουθούµε είναι ένα τσουνάμι προπαγάνδας με στόχο το πλήρες αναποδογύρισµα της λογικής και της πραγµατικότητας.

Αυτό που αναμφισβήτητα κατέρρευσε το 2009 στην Ελλάδα και στον κόσμο, είναι η ιδιωτική οικονοµία των τραπεζών, των πολυεθνικών, των κεφαλαιοκρατών. Μαζί της κατέρρευσε η «δηµόσια» οικονοµία του καπιταλιστικού κράτους, δηλαδή του κράτους των «ιδιωτών», των καπιταλιστών και των µονοπωλίων.
Αυτοί που δηµιούργησαν τα χρέη είναι οι ιδιώτες. Αλλά οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, την ώρα που στύβουν το δηµόσιο ταµείο για να τους διασώσουν, εκδίδουν καθηµερινά κι από ένα φιρµάνι κατεδάφισης του «δηµόσιου τοµέα της οικονοµίας». Πρόκειται για φιρµάνια που στην ουσία συνιστούν «πολεµικά ανακοινωθέντα» προς τους εργαζοµένους.
Στο πλαίσιο αυτού του «πολέμου» δεν λείπουν, φυσικά, οι «ψυχολογικές επιχειρήσεις». Οι μέθοδοι του κοινωνικού αυτοματισμού. Της σαλαμοποίησης της κοινωνίας. Της απομόνωσης κοινωνικών στρωμάτων ώστε οι «σωτήρες» να τσακίσουν το ένα μετά το άλλο, και στο τέλος όλα μαζί.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι επιλέχτηκαν εξ αρχής ως «αδύναμος κρίκος» αυτής της επιχείρησης. Οι κυβερνώντες θέλοντας να προωθήσουν την τακτική του «διαίρει και βασίλευε» ανάµεσα σε ιδιωτικούς και δηµόσιους υπαλλήλους, απευθύνονταν και απευθύνονται σε ένα λαό των 10 εκατοµµυρίων, ισχυριζόµενοι ότι «όλοι µαζί τα φάγαµε». Και για να «αποδείξουν» τον ισχυρισµό τους τι κάνουν; Ενοχοποιούν τους 500.000 από αυτά τα 10 εκατοµµύρια ότι είναι «υπεράριθµοι» δηµόσιοι υπάλληλοι.
Ξεχνούν, βέβαια, μια «λεπτομέρεια»: Οι υπάλληλοι αυτοί διορίστηκαν στο ∆ηµόσιο από τους κρατούντες. Αλλά οι κρατούντες, εκείνοι που «τους διόρισαν» επιχειρώντας να χτίσουν πάνω στο δικαίωµα για δουλειά την πολιτική «πελατεία» τους, οι ίδιοι που παλιότερα αναφωνούσαν προς τους κοµµατικούς τους στρατούς του ∆ηµοσίου «εσείς είστε το κράτος», έρχονται τώρα και ζητούν τα ρέστα!
Στο πλαίσιο αυτού του ρεσιτάλ ανηθικότητας, τα µυθεύµατα περισσεύουν. Ας τα πάρουμε με τη σειρά:
1) Λένε ότι το πογκρόμ που έχουν εξαπολύσει με τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες γίνεται για τη διάσωση του δημόσιου ταμείου. Λένε ψέματα. To «όφελος» από τις απολύσεις και την διαθεσιμότητα στο Δημόσιο θα είναι της τάξης των… 100 εκατομμυρίων ευρώ. Και μάλιστα σε βάθος 6ετίας (2013 – 2018). Δεν το λέμε εμείς. Το λέει ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ.Σταικούρας με το έγγραφο που διαβίβασε στη Βουλή για τις προβλέψεις του Μεσοπρόθεσμου. Περί αυτού του οικονομικού «οφέλους» πρόκειται…
2) Μια από πλέον χυδαίες παραστάσεις της προπαγάνδας των κυβερνητικών θιάσων της αθλιότητας, ενταγµένη κι αυτή στο «όλοι µαζί τα φάγαµε», ήταν η θεωρία των «εκατομμυρίων» εργαζομένων στον δημόσιο τομέα που με κάθε ευκαιρία επανέρχεται. Ποιος δεν θυμάται την περίφηµη «απογραφή», µέσω της οποίας η κυβέρνηση θα «ξετρύπωνε» αυτά τα δήθεν «εκατοµµύρια» των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές τις «ορδές εκατομμυρίων κοπριτών» που… ευθύνονται για το δημόσιο χρέος. Κάποια στιγμή, βέβαια, ο καθεστωτικός γκεμπαιλισμός των κυβερνώντων, που προσποιούνταν ότι δε γνώριζαν εκ των προτέρων και µέσα από τους λογαριασµούς του προϋπολογισµού τον αριθµό των δηµοσίων υπαλλήλων, αποκαλύφθηκε. Τελικά, η ίδια η δική τους «απογραφή» έδειξε ότι τα «εκατοµµύρια» περιορίζονταν σε 636.188 τακτικούς δημόσιους υπάλληλους, 49.546 έκτακτους και 20.242 εργαζόμενους με άλλες μορφές εργασίας (ανακοινώσεις Δ.Ρέππα, 10/4/ 2012). Αυτά είναι τα… εκατομμύρια των υπαλλήλων. Από τους οποίους, μάλιστα, οι 202.000 και οι άλλοι 93.000 υπηρετούν αντίστοιχα στην εκπαίδευση και στα νοσοκομεία. Τοµείς µε τεράστια κενά σε ανθρώπινο δυναµικό. Ήταν η «απογραφή» τους, επίσης, που απέδειξε ότι οι κυβερνώντες, οι ίδιοι που κατηγορούν τον ελληνικό λαό ότι «όλοι µαζί τα φάγαµε», φρόντισαν το κράτος που κατασκεύασαν να είναι τόσο «βαθύ», ώστε να περιλαµβάνει 84.000 στρατιωτικούς, 65.000 στα σώµατα ασφαλείας και 11.000 κληρικούς…
3) Και τι δεν ακούστηκε αυτά τα χρόνια για το υπέρογκο και «διαρκώς αυξανόμενο» κονδύλι για την μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων. Το θέμα µετατράπηκε σε καθηµερινό ανάγνωσµα και ακρόαµα. Βλέπετε, όσοι µπουκώνουν µε δηµόσιο χρήµα βιοµηχάνους, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους κάπου αλλού έπρεπε να αποδώσουν την ευθύνη για το δηµόσιο χρέος. Ετσι, λοιπόν τι έκαναν; Αφού τσουβάλιαζαν τους μισθούς των δικών τους «γκόλντεν μπόις» με τους μισθούς των εργαζομένων στις δημόσιες επιχειρήσεις, μετά βυσσοδομούσαν εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων παρουσιάζοντάς τους συλλήβδην σαν… «ρετιρέ». Ποια είναι η αλήθεια: Το 1990 οι µισθοί και οι συντάξεις που πλήρωνε το ∆ηµόσιο αποτελούσαν το 14,1% του ΑΕΠ. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ µετά το 1994 «κατέβασαν» το ποσοστό αυτό στο 11% και η κυβέρνηση Καραµανλή το σταθεροποίησε στο 9% του ΑΕΠ. Άρα, στους εργαζοµένους στο ∆ηµόσιο και στους συνταξιούχους του ∆ηµοσίου αναλογούσε ήδη από την έναρξη της κρίσης όλο και µικρότερο ποσοστό του ΑΕΠ. Και µάλιστα πολύ µικρότερο από αυτό που φαίνεται µε την πρώτη µατιά, αφού: Το 1994 το σχετικό κονδύλι µοιράστηκε σε 595.742 εργαζοµένους και συνταξιούχους, ενώ η µοιρασιά του 2008 αφορούσε 896.415 άτοµα. Αυτοί είναι οι «προνοµιούχοι» Έλληνες δηµόσιοι υπάλληλοι (Πηγή: Προυπολογισμοί και «Ριζοσπάστης» 22/11/2009). Επιπλέον: Η δαπάνη µισθοδοσίας των δηµοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα ύψους 9% του ΑΕΠ (σσ: των υπαλλήλων που σε ποσοστό 80% είχαν – προ Μνημονίων - καθαρές αποδοχές από 880 έως 1500 ευρώ και που το 50% των οποίων διαθέτουν πτυχίο πανεπιστηµιακής εκπαίδευσης ή ανώτερο τίτλο σπουδών), ήδη από το 2009 ήταν µικρότερη ως ποσοστό του ΑΕΠ από εκείνη των δηµοσίων υπαλλήλων της Δανίας µε 16,9%, της Γαλλίας µε 12,8%, της Φινλανδίας µε 13%, της Σουηδίας µε 15,1% («Αντίχτυπος» 17/12/2010).
4) Ένα «δηµοφιλές» προπαγανδιστικό παραµύθι είναι εκείνο περί του «υπερμεγέθους» ποσοστού των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ. Εδώ το παραμύθι συναγωνίζεται εκείνο με την «Κοκκινοσκουφίτσα». Η έρευνα στα πλαίσια της «Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» που πραγµατοποιήθηκε από τους ερευνητές του αυστριακού Ινστιτούτου Οικονοµικών Ερευνών και των Πανεπιστηµίων του Στρασβούργου και του Μαγδεµβούργου («The size and performance of public sector activities in Europe»), αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των δηµοσίων υπαλλήλων επί του συνόλου των εργαζοµένων είναι 11,4%. Αυτό το ποσοστό είναι ένα από τα 4 χαµηλότερα σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει, αναλογικά µε το σύνολο των εργαζοµένων, το 1/3 των δηµοσίων υπαλλήλων σε σύγκριση µε τη Σουηδία και τη ∆ανία και περίπου το 1/2 σε σύγκριση µε τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία. Μάλιστα, αυτά τα ποσοστά παραµένουν σταθερά εδώ και τριάντα χρόνια.
5) Εξίσου «δηµοφιλές» προπαγανδιστικό παραµύθι είναι και το άλλο, για τις «υπέρµετρες» δηµόσιες δαπάνες. Αλλά από όλα τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προκύπτει ότι το σύνολο των δαπανών του ελληνικού κρατικού τοµέα ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι ένα από τα χαµηλότερα σε όλη την Ευρώπη. Όσο για το «γενναιόδωρο» κράτος πρόνοιας που τάχα απολαµβάνουν οι Έλληνες, αρκεί να σηµειωθεί ότι κατά µέσο όρο την περίοδο 1998-2007 η Ελλάδα διέθετε µόνο 3.530 ευρώ κατά κεφαλήν για προγράµµατα κοινωνικής προστασίας, ενώ ο µέσος όρος στην Ευρωζώνη είναι 6.251,78 ευρώ. Τέλος και σχετικά µε τους «κοπρίτες» δηµοσίους υπαλλήλους, το ίδιο το ∆ΝΤ οµολογεί: Στις µεγάλες οικονοµίες ανά τον κόσµο (και όχι µόνο στην Ελλάδα) η αύξηση των ελλειμμάτων οφείλεται κατά 50% στην πάσης φύσεως φοροδιαφυγή των µεγαλοσχηµόνων και στην αποπληρωµή τόκων για προηγούµενα δάνεια των κυβερνήσεων που καταλήγουν πάλι στα ταµεία των µεγαλοσχηµόνων. Αντίθετα, η αύξηση των δηµοσίων δαπανών επιβαρύνει τα ελλείμματα κατά λιγότερο από 10% («Ιός – Ελευθεροτυπία», 27/11/2010 και Κώστας Νικολάου, Enet.gr)
Συμπέρασμα:
Η παγκόσμια οικονοµική κρίση δεν εκδηλώθηκε παρά ως κατάρρευση της περίφημης «ιδιωτικής», της καπιταλιστικής δηλαδή, οικονομίας. Τους ιδιώτες των μονοπωλίων, των πολυεθνικών και των τραπεζών ήταν που ήρθαν να διασώσουν τα κράτη, «κοινωνικοποιώντας» τα βάρη από τις ζηµιές των τραπεζιτών.
Το γεγονός αυτό δείχνει από µόνο του πόσο σαθρές είναι οι «αναλύσεις» περί ευθύνης του σπάταλου και αντιπαραγωγικού δηµόσιου χαρακτήρα της οικονομίας έναντι του «υγιούς» ιδιωτικού τοµέα.
Τα παραπάνω φυσικά και δεν αναιρούν ότι πράγματι στην Ελλάδα, ο λεγόμενος «δημόσιος τομέας» και σπάταλος είναι, και αντιπαραγωγικός και αντικοινωνικός. Όμως, οι υπόλογοι για τη λειτουργία του δηµόσιου τοµέα όπως αυτοί τον κατασκεύασαν έτσι ώστε να υπηρετεί τα συµφέροντα του κεφαλαίου, οι αρχιτέκτονες της ρουσφετοκρατίας και της αναξιοπρεπούς γλίτσας µε την οποία οικοδοµούσαν τους κοµµατικούς στρατούς τους, έχουν το επιπλέον θράσος να υποδεικνύουν ως υπεύθυνους για το δικό τους δηµιούργηµα τους εργαζοµένους. Τους οποίους µάλιστα έφτασαν να αποκαλούν µέχρι και «κοπρίτες» (Θόδωρος Πάγκαλος, «Βήµα» 1/1/2011).
Και είναι προφανές γιατί το κάνουν:
Πρώτον, γιατί με πρόσχηµα την «κριτική» ενάντια στο καπιταλιστικό «δηµόσιο», εκείνη που ελεεινολογείται, που επιχειρείται να λοιδορηθεί ως υπόλογη και ως υπεύθυνη (!) για την κρίση είναι η έννοια του πραγµατικά δηµόσιου, του πραγµατικά συλλογικού και του πραγµατικά κοινωνικού.
Δεύτερον, διότι χτυπώντας τους δημόσιους υπαλλήλους στο όνομα της… «έγνοιας» τους για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, και τους δημόσιους έχουν φτωχοποιήσει και τους ιδιωτικούς τους έχουν στείλει κατά 1,5 εκατομμύριο στην ανεργία, κατά 1 εκατομμύριο στην απληρωσιά και όλους μαζί στον εργασιακό μεσαίωνα.
*Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr" την Πέμπτη 26 Ιουνίου 2014

ΚΒΘΕ, το μεγαλύτερο πολιτιστικό brand name της χώρας..!

Κάτι καλό συμβαίνει στην Βόρεια Ελλάδα!
Η παρουσία, η λειτουργία, η συνέχεια ενός πραγματικά πολιτιστικού θεσμού - από τους λίγους που έχουν πραγματικά απομείνει στον τόπο μας!
ΚΘΒΕ - ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ

Απολαύστε ένα θαυμάσιο βίντεο, αφιερωμένο στην πληθώρα των δημιουργικών δραστηριοτήτων του ΚΘΒΕ!
Ταξιδέψτε μαζί του εικονικά ή αληθινά - η Βόρεια Ελλάδα, η Θεσσαλονίκη είναι κοντά μας. Ανακαλύψτε ξανά την μαγεία του Βορρά και της καλλιτεχνικής δημιουργιας!

Θερμά συγχαρητήρια στον Γιάννη Κεσσόπουλο (γιο του συναδέλφου μας στο υποκ. Σερρών) που συμμετέχει στην προσπάθεια της προβολής του ΚΘΒΕ! Μπράβο Γιάννη - για άλλη μια φορά η δουλειά σου είναι καταπληκτική!

ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ

Δίνουμε τόπο στα νιάτα και παρουσιάζουμε τις δημιουργίες, τις ασχολίες, τις περιπλανήσεις της Νέας Γενιάς!
Οι δημιουργίες των παιδιών μας..!
Σας παρουσιάζουμε:

Γιάννη Κεσσόπουλο

Σε σημείωμά του, με αφορμή πρόσφατη έκθεση του φωτογραφίας με τίτλο «Κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας», ο δημοσιογράφος Γ. Κεσσόπουλος αναφέρει:

«Αν δε βγεις έξω, δεν μπορείς να εκτιμήσεις τον τόπο σου, μου θύμισε αυτό το καλοκαίρι η φραγκοσυριανή από την Άνω Σύρο, το χωριό του Μάρκου Βαμβακάρη. Η φραγκοσυριανή που λογάριαζε την Ερμούπολη χωριό μέχρι που ταξίδεψε και συνειδητοποίησε το μεγαλείο της, τον πλούτο της, τον κοσμοπολιτισμό της.

Sherlock Holmes, Λονδίνο, 2011 /(c)Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος

«Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι ευεργέτες μου υπήρξαν τα ταξίδια και τα όνειρα» έγραφε το Α4 στην πλάτη ενός δημοσίου υπαλλήλου, κολλημένο στην παλιά ξύλινη ντουλάπα στο γραφείο πρωτοκόλλου. Αντίσταση στην παραίτηση, μου ψιθύρισε.
«Κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας», δανεικό από Σεφέρη, γιατί ταξίδια και συναισθήματα ίσον ζωή. Ταξίδια, έρωτες, φιλίες, δεσμοί. Ό,τι μας καθορίζει.

Παρίσι, Ρώμη, Βερολίνο, Κωνσταντινούπολη, Βιέννη, Λονδίνο, Φλωρεντία. Άνθρωποι, συνήθειες, χρώματα, πολιτισμοί. Κτίρια, χώροι, φως, σημεία, ματιές ακαριαίες. «Κάδρα» της στιγμής, σημεία αναφοράς και αναμνήσεων. Εικόνες που προκάλεσαν και πάντα προκαλούν σκέψεις, συναισθήματα, συνειρμούς, συγκρίσεις και απορίες. Με την αρμονία να ‘ναι η λεπτή αισθητική κλωστή που συνέχει όλα αυτά».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο πολυτάλαντος Γιάννης εκτός από ερασιτέχνης φωτογράφος, είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και δικηγόρος. Γεννήθηκε στις Σέρρες, το 1970. Σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Ασχολήθηκε με το πολιτιστικό και με το πολιτικό ρεπορτάζ. Από το 1998 έχει εργαστεί ή συνεργαστεί με εφημερίδες (Εξώστης, Μακεδονία, Θεσσαλονίκη, Κεντρί, Karfitsa, Πρώτο Θέμα, Έθνος κ.ά.), με περιοδικά (Highlights, Εικόνες κ.ά.), γραφεία Τύπου (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας κ.ά.). Έχει κάνει ραδιόφωνο και τηλεόραση. Έχει διατελέσει μέλος της διευθυντικής ομάδας στην εφημερίδα «Μακεδονία», διευθυντής της free press εφημερίδας «Karfitsa». Έχει δημοσιεύσει κείμενα σε περιοδικά όπως Εντευκτήριο, Θεσσαλονικέων Πόλις, Παράλλαξη κ.ά. Από τους ιδρυτές και "πρωταγωνιστές" της εξαιρετικής ιστοσελίδας  www.thinkfree.gr
Ανάμεσα στις δουλειές του και η συμμετοχή στο αισθητικότατο βίντεο για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος - περισσότερα στην ανάρτηση μας:

ΚΒΘΕ, το μεγαλύτερο πολιτιστικό brand name της χώρας..!

_____________________________

Σας παρουσιάζουμε:

Δάφνη και Γιώργο
Απολαύστε τους!!!

 

Η Δάφνη και ο Γιώργος είναι οι 11%.
Οι 11% δεν είναι άλλη μια σχεδιαστική
ομάδα με συνηθισμένα concepts, ιδέες,
προϊόντα, κ.τ.λ...
Φυσικά η δουλειά τους είναι μπλα μπλα μοναδική.
Οι δυο τους μπλα μπλα μπλα σε Αθήνα και Βερολίνο.
Μπλα μπλα μπλα μπλα σε εκθέσεις.
Μπλα μπλα μπλα μπλα βραβεία και διαγωνισμούς.
Μπλα μπλα μπλα μπλα για μεγάλες εταιρίες.
Μπλα μπλα μπλα μπλα έξυπνος σχεδιασμός.
Μπλα μπλα όμορφα, απλά και πρακτικά αντικείμενα
που μπορείτε να καταναλώσετε...
να καταναλώσετε...να καταναλώσετε...

______________________________

Για περισσότερες και πιο αναλυτικές
πληροφορίες, συνεχίστε να διαβάζετε ...
______________________________

Η Δάφνη Πετρακάκη και ο Γιώργος Ζερβάκης
είναι οι 11%. Πριν ασχοληθούν με το σχεδιασμό,
η Δάφνη ασχολείται με την δημιουργική απασχόληση
παιδιών μικρής ηλικίας, και ο Γιώργος ολοκληρώνει
τις σπουδές του σαν επαγγελματίας μάγειρας και
εργάζεται στον τομέα αυτό για τρία περίπου χρόνια.

Και οι δυο σπουδάζουν βιομηχανικό σχεδιασμό
στην ακτο και παίρνουν το Bachelor of Art degree
του Middlesex University το 2006 και 2005 αντίστοιχα.

Η Δάφνη συμμετέχει στον διαγωνισμό ''TEENAGE
FURNITURE'' της εταιρίας COW by NSR και του
DESIGN BOOM (2005). Μετά τις σπουδές
δραστηριοποιείται σαν σχεδιάστρια αντικειμένων
και σαν σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων
για την εταιρία OPEN HOUSE.

Αντίστοιχα ο Γιώργος συνεργάζεται με τους
βιομηχανικούς σχεδιαστές Κωνσταντίνο Χούρσογλου
και Σωτήρη Λάζου, καθώς και με το Studio777 με
δουλειές για την L'OREAL, DAVIDOFF, JOSE CUERVO,
JOHNΝIE WALKER, MODECO, VARANGIS SCHEMATA,
NEO KATOIKEIN και SKOUROPOULOS. Κατόπιν εργάζεται
σαν υπεύθυνος σχεδιασμού της EXPOTECHNICA GROUP
ενώ παράλληλα διδάσκει στο τμήμα βιομηχανικού
σχεδιασμού του ΑΚΤΟ.

Η συνεργασία τους ξεκινά ουσιαστικά το 2006, όπου
κερδίζουν την πρώτη θέση στον διαγωνισμό της NEOSET
''Πρόταση Νέου Τρόπου Ζωής''. Δυο χρόνια αργότερα
αποτελούν και οι δυο μέλη του σχεδιαστικού τμήματος
του ομίλου NEOSET. Εκεί σχεδιάζουν για τη NEOSET,
NEOSET KOYZINA, και ΝΕΟ ΚΑΤΟΙΚΕΙΝ.

Οι 11% σχηματίζονται επίσημα το 2010.
Ξεκινούν συνεργασία με το concept store TR2 του
Γιώργου Καράμπελα και αποφασίζουν να μοιράζουν
πλέον το χρόνο τους μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου,
συνεχίζοντας και απο μακριά τη συνεργασία τους
με τις ελληνικές εταιρίες.

Εκεί εστιάζουν επαγγελματικά και στα δικά τους
project δημιουργώντας αντικείμενα με γνώμονα την
απλότητα και τη χρηστική αμεσότητα, δίνοντας
ιδιαίτερη βάση στο στοιχείο της έκπληξης.

'Eχουν συμμετάσχει σε εκθέσεις όπως το
GREEN DESIGN FESTIVAL (Αθήνα, 2008),
GOING YOUTH FESTIVAL (Αθήνα, 2009),
DING PLASTIC CHAIR PROJECT (Αθήνα, 2010),
DESIGN LAB (Αθήνα, 2012),
DMY International Design Festival (Βερολίνο, 2013)
KIND + JUGENT (Κολωνία, 2013)
PLAYTIME (Παρίσι, 2014)


Ιστοσελίδα  http://www.11percent.gr/index.php
Email info@11percent.gr

_______________________________________

Σας παρουσιάζουμε:

Σοφία Μαραθάκη 

Σκηνοθετεί: Μωρίς Μαίτερλινκ, Εσωτερικό

Σιωπή. Θα ’ρθει και η σειρά μας. Σιωπή.

Η περιγραφή του Εσωτερικού του Μωρίς Μαίτερλινκ πρέπει να συντάσσεται με τη δομική απλότητα του ίδιου του έργου: στο εσωτερικό ενός σπιτιού μια οικογένεια (άντρας, γυναίκα, κόρη) περνούν την ανάλαφρη χαμογελαστή τους καθημερινότητα. Ακριβώς έξω από το σπίτι, τρεις αγγελιοφόροι παρατηρούν την οικογένεια, έτοιμοι να της μεταφέρουν το τραγικό νέο: η άλλη κόρη τους βρέθηκε πνιγμένη στο ποτάμι. 

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τοπίο μηδενικής δράσης, στην απλωμένη στιγμή που συμπυκνώνοντας το βάρος του ακαριαίου εμπεριέχει ό,τι έχει προηγηθεί και ό,τι θα ακολουθήσει. Η στιγμή γίνεται το μάτι της βελόνας απ’ όπου θα τυλιχτεί ολόκληρη η κλωστή της ζωής. Μέσα από τους διαλόγους των αγγελιοφόρων αντιλαμβανόμαστε το βάρος της είδησης, παρατηρούμε μαζί το εσωτερικό και αναπλάθουμε την αλλαγή.

 

Το αριστούργημα του Μαίτερλινκ δεν είναι τίποτα περισσότερο από την περιγραφή μιας στιγμής, και η ουσία του το βάρος αυτής της στιγμής. Καινοτομώντας μέσα από την κομψότητα της μικρογραφίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να υπογραμμίσει τα όρια, τα λεπτά σύνορα ανάμεσα στις ανθρώπινες καταστάσεις, την αλλαγή και τη ρευστότητα, ως δομικά στοιχεία στο ανθρώπινο συνεχές. Ο λιτός ποιητικός λόγος του Μαίτερλινκ (εξαιρετική η μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη) κουβαλά όλο το στοχασμό του για τη ζωή και το θάνατο, την τραγωδία και την ελάχιστη απόστασή της από το καθημερινό.
Η συμβίωση του καθημερινού με το τραγικό, αποδίδεται δραματικά, μέσα από το παιχνίδι της θέασης. Κοιτούμε την οικογένεια στο εσωτερικό, σιωπηλό σαν βυθός, με την αυτάρκεια του μόνιμου χαμόγελου, σαν κοινότοπος πίνακας που θα μπορούσε να στολίζει το κάθε εσωτερικό σπιτιού, την κάθε ατάραχη οικογενειακή θαλπωρή. Ταυτόχρονα όμως κοιτούμε τους αγγελιοφόρους που κοιτούν το εσωτερικό. Μέσα από το λόγο τους δεν περιγράφουν απλώς τα όσα βλέπουμε (και τα όσα θα έρθουν) περιγράφουν ταυτόχρονα και το βλέμμα μας. Μέσα από την καλειδοσκοπική ταύτιση, το παράδειγμα του συμβάντος που παρακολουθούμε πολλαπλασιάζεται. Βρισκόμαστε ταυτόχρονα μπροστά σε ένα παράδοξο. Πρωταγωνιστές του έργου δεν είναι αυτοί που πρωταγωνιστούν (οι αγγελιοφόροι), αλλά αυτοί που βρίσκονται στο εσωτερικό. Και η ζωή που ενσαρκώνουν  γνωρίζουμε πως πια δεν υπάρχει, αυτό που κοιτούμε είναι το παρελθόν των πρωταγωνιστών, η απώλειά τους μετά την αναγγελία του πνιγμού. Οι πρωταγωνιστές του έργου δεν βρίσκονται καν μπροστά μας, κατοικούνε πια τη σιωπή.

Η παράσταση του Εσωτερικού στο Θέατρο του Νέου Κόσμου από την ομάδα Ατονάλ, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Μαραθάκη, επιτυγχάνει ακριβώς γιατί καταφέρνει να μεταδώσει την ελάχιστη απόσταση και τη μέγιστη αντίθεση, ανάμεσα στους δύο χώρους και στις δύο καταστάσεις. Οι εξαιρετικές ερμηνείες αποδίδουν ανάγλυφα το κοινότοπο και το έκτακτο, οδηγώντας τα δεμένα προς την κορύφωση. Και μέσα από τον τονισμό του παιχνιδιού της θέασης, φεύγοντας αντιλαμβανόμαστε ποιο το εσωτερικό και ποιοι οι κάτοικοί του. 
___

Μωρίς Μαίτερλινκ, Εσωτερικό
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Σοφία Μαραθάκη
Δραματουργία: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου
Μουσική: Βασίλης Τζαβάρας
Σκηνικά: Εύα Μαραθάκη
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Βρισηίδα Σολωμού
Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
Παίζουν:
Αλεξάνδρα Ντεληθέου
Εύα Νικηφόρου
Νέστωρ Κοψιδάς
Φωτεινή Παπαχριστοπούλου
Σωτήρης Τσακομίδης
Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου

Η παράσταση παιζόταν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, Δευτέρα και Τρίτη, μέχρι τις 15/4/2014